Trwają zapisy do nowej edycji TUS październik 2026 - styczeń 2027. Ilość miejsc jest ograniczona.
Trwają zapisy do nowej edycji TUS październik 2026 - styczeń 2027. Ilość miejsc jest ograniczona.
Zatrzymaj się. Przyjrzyj się. Lepiej zrozum swoje dziecko.
Każde dziecko rozwija się w swoim tempie. Jedno z łatwością nawiązuje relacje, inne potrzebuje więcej czasu. Jedno potrafi powiedzieć, czego chce, drugie długo szuka właściwych słów. Jedno szybko wraca do równowagi po konflikcie, drugie przeżywa go jeszcze długo.
To nie oznacza, że z dzieckiem jest coś nie tak.
Czasami oznacza po prostu, że potrzebuje więcej okazji, czasu i bezpiecznego miejsca do ćwiczenia umiejętności społecznych i emocjonalnych. To narzędzie powstało po to, aby pomóc Ci zatrzymać się na chwilę i odpowiedzieć sobie na ważne pytanie.
Czasami oznacza po prostu, że potrzebuje więcej okazji, czasu i bezpiecznego miejsca do ćwiczenia umiejętności społecznych i emocjonalnych. To narzędzie powstało po to, aby pomóc Ci zatrzymać się na chwilę i odpowiedzieć sobie na ważne pytanie.
Dla kogo jest ten test?
Narzędzie jest przeznaczone dla rodziców dzieci w wieku 7–15 lat. U młodszych dzieci wiele opisanych zachowań jest naturalnym, oczekiwanym etapem rozwoju społecznego i emocjonalnego, a nie sygnałem trudności — dlatego ankieta nie jest dla nich miarodajna.
Jak wypełnić ten test?
Przeczytaj każde zdanie i zastanów się, jak często opisane zachowanie pojawia się u Twojego dziecka w ostatnich kilku miesiącach.
Nie ma tutaj dobrych ani złych odpowiedzi. Nie próbuj odpowiadać tak, jak „powinno” być. Odpowiedz tak, jak naprawdę jest.
1. Moje dziecko ma trudność z nawiązywaniem kontaktu z innymi dziećmi.
2. Chce mieć kolegów lub koleżanki, ale ma trudność z rozpoczęciem znajomości.
3. Trudno mu dołączyć do grupy dzieci podczas zabawy lub wspólnej aktywności.
4. Pozostaje na uboczu, nawet jeśli chciałoby uczestniczyć w zabawie.
5. Ma trudność z utrzymywaniem relacji z rówieśnikami.
6. Ma trudność ze zrozumieniem zachowań lub reakcji innych dzieci.
7. Nie wie, jak zachować się w grupie.
8. Łatwo nawiązuje nowe znajomości i czuje się swobodnie w grupie rówieśników.
9. Moje dziecko ma trudność z rozpoznawaniem, nazywaniem lub mówieniem o własnych emocjach.
10. Trudno mu powiedzieć, czego potrzebuje.
11. Silne emocje szybko przejmują nad nim kontrolę.
12. Ma trudność z uspokojeniem się po złości, frustracji lub rozczarowaniu.
13. Bardzo przeżywa krytykę, odmowę, przegraną lub niepowodzenie.
14. W trudnych sytuacjach społecznych wycofuje się, blokuje albo reaguje bardzo intensywnie.
15. Potrafi samodzielnie się uspokoić i wrócić do równowagi po trudnej sytuacji.
16. Ma trudność z zaakceptowaniem zmiany planów lub zasad w trakcie zabawy.
17. Trudno mu poradzić sobie, gdy coś idzie inaczej, niż się spodziewał.
18. Upiera się przy swoim sposobie robienia czegoś, nawet gdy nie działa.
19. Spokojnie przyjmuje zmiany planów lub niespodziewane sytuacje.
20. Ma trudność z zauważeniem, że koledze lub koleżance jest smutno, źle lub jest zdenerwowany/a.
21. Ma trudność ze zrozumieniem, dlaczego ktoś inny zareagował tak, a nie inaczej.
22. Ma trudność z odczytaniem tego, co czuje druga osoba na podstawie jej miny, tonu głosu lub postawy ciała.
23. Nie zauważa, kiedy swoim zachowaniem sprawia komuś przykrość.
24. Łatwo zauważa, gdy inna osoba czuje się źle, i reaguje na to.
25. Moje dziecko ma trudność z powiedzeniem „nie”, kiedy czegoś nie chce.
26. Ma trudność z proszeniem o pomoc.
27. Ma trudność z powiedzeniem, że coś mu przeszkadza.
28. Trudno mu wyrazić własne zdanie w grupie.
29. Ma trudność z prowadzeniem rozmowy i słuchaniem drugiej osoby.
30. Reaguje impulsywnie zamiast powiedzieć, co się wydarzyło.
31. Potrafi jasno powiedzieć, czego chce lub potrzebuje, i wysłuchać drugiej osoby.
32. Moje dziecko ma trudność z obroną własnych granic.
33. Ma trudność z respektowaniem granic innych osób.
34. Ma trudność z zareagowaniem, kiedy ktoś robi coś, co jest dla niego niekomfortowe.
35. Trudno mu odmówić, kiedy grupa namawia je do czegoś, czego nie chce zrobić.
36. Potrafi jasno powiedzieć „nie” i obronić swoje zdanie, kiedy ktoś przekracza jego granice.
37. Konflikty z innymi dziećmi bardzo długo przeżywa.
38. Potrzebuje wsparcia osoby dorosłej w rozwiązywaniu konfliktów.
39. Potrafi samodzielnie rozwiązać nieporozumienie z innym dzieckiem, bez pomocy dorosłego.
40. Moje dziecko obawia się popełnienia błędu przy innych.
41. Często porównuje się z innymi dziećmi.
42. Łatwo rezygnuje, kiedy coś mu nie wychodzi.
43. W nowych sytuacjach społecznych potrzebuje dużo czasu, żeby poczuć się bezpiecznie.
44. Potrzebuje podpowiedzi, jak zachować się w kontaktach z innymi.
45. Wierzy we własne możliwości i nie boi się próbować nowych rzeczy.
46. Trudności w relacjach wpływają na samopoczucie mojego dziecka.
47. Po trudnej sytuacji z rówieśnikami dziecko długo o niej myśli lub ją przeżywa.
48. Dziecko unika niektórych sytuacji społecznych, ponieważ obawia się, że sobie nie poradzi.
49. Trudności społeczne pojawiają się w więcej niż jednym środowisku, np. w domu, szkole, na zajęciach lub wśród rówieśników.
50. Trudności w relacjach nie wpływają istotnie na jego codzienne samopoczucie i funkcjonowanie.
Zostało 50 z 50 pytań.
Sprawdź wynikTwoje odpowiedzi wskazują, że w codziennym funkcjonowaniu — w kontaktach z rówieśnikami, w rozpoznawaniu i regulowaniu emocji, w radzeniu sobie ze zmianą, w komunikowaniu swoich potrzeb — Twoje dziecko na ten moment nie przejawia wielu trudności. To dobra wiadomość i warto ją docenić: wiele dzieci w tym wieku zmaga się z podobnymi wyzwaniami znacznie bardziej intensywnie.
To jednak nie oznacza, że umiejętności społeczne Twojego dziecka są już w pełni ukształtowane. W przeciwieństwie do np. jazdy na rowerze, nie są czymś, co raz nabyte zostaje na zawsze — rozwijają się przez całe dzieciństwo i dojrzewanie, a nowe sytuacje (zmiana szkoły, dorastanie, konflikty rówieśnicze, presja grupy) stawiają przed dzieckiem coraz to nowe wyzwania.
TUS na tym etapie pełni funkcję profilaktyczną i wzmacniającą, a nie naprawczą. To okazja, żeby dziecko, które już dziś dobrze radzi sobie z innymi, nauczyło się robić to jeszcze świadomiej i pewniej — rozpoznawać własne mocne strony, radzić sobie z trudniejszymi sytuacjami społecznymi, które dopiero przed nim, i budować odporność psychiczną na przyszłość.
Jeśli zależy Ci na tym, żeby umiejętności społeczne Twojego dziecka rozwijały się świadomie, a nie tylko „same z siebie” — trening grupowy TUS to wartościowa inwestycja w przyszłość dziecka, nawet jeśli dziś nic pilnego się nie dzieje.
Z Twoich odpowiedzi wynika, że w niektórych sytuacjach społecznych i emocjonalnych Twoje dziecko napotyka realne trudności — być może w nawiązywaniu kontaktów, w wyrażaniu tego, co czuje i czego potrzebuje, w radzeniu sobie ze zmianą planów, albo w sytuacjach wymagających większej pewności siebie. Pojedyncze trudności to naturalna część rozwoju, ale gdy pojawiają się w kilku obszarach jednocześnie, warto potraktować to jako sygnał, a nie coś, co samo minie.
Zwróć uwagę, czy te trudności powtarzają się w różnych miejscach — w domu, w szkole, wśród rówieśników — czy tylko w jednej konkretnej sytuacji. Regularność i powtarzalność to ważna wskazówka: to, co dzieje się raz na jakiś czas, zwykle nie wymaga interwencji, ale to, co powraca tydzień po tygodniu, zwykle wymaga wsparcia.
Na tym etapie TUS jest bardzo dobrze dopasowaną formą pomocy. Grupa rówieśnicza pod okiem trenera to naturalne środowisko do ćwiczenia dokładnie tych umiejętności, które sprawiają trudność — w bezpiecznych, kontrolowanych warunkach, z bieżącą informacją zwrotną. Większość dzieci na tym poziomie trudności zauważalnie korzysta z treningu już po kilku-kilkunastu spotkaniach.
Nie musisz czekać, aż sytuacja się pogorszy, żeby zacząć działać — to dobry moment, żeby zapisać dziecko na zajęcia.
Twoje odpowiedzi wskazują na trudności w kilku obszarach jednocześnie — w budowaniu i utrzymywaniu relacji z rówieśnikami, w regulacji silnych emocji, w komunikowaniu swoich potrzeb lub w radzeniu sobie z konfliktami. To wzorzec, który zwykle nie ogranicza się do jednej sytuacji, ale odbija się na codziennym funkcjonowaniu dziecka — w szkole, w kontaktach z innymi dziećmi, czasem także w relacji z Wami jako rodzicami.
Dzieci na tym poziomie trudności często wycofują się z sytuacji społecznych, zamiast szukać w nich swojego miejsca, albo — przeciwnie — reagują impulsywnie i intensywnie, kiedy czują się przytłoczone. Obie te reakcje są zrozumiałe: to sposoby, w jakie dziecko radzi sobie z czymś, na co jeszcze nie ma lepszej strategii. Problem pojawia się wtedy, gdy te trudności utrudniają budowanie przyjaźni, radzenie sobie ze szkołą albo poczucie własnej wartości.
W tej sytuacji rekomenduję rozpoczęcie treningu TUS możliwie szybko, a nie odkładanie decyzji „na później”. Regularna, ustrukturyzowana praca w grupie rówieśniczej, prowadzona przez doświadczonego trenera, pozwala dziecku krok po kroku budować konkretne umiejętności — a nie tylko „czekać, aż samo dorośnie”.
Jeśli obserwujesz u dziecka więcej niż jeden z opisanych obszarów trudności, warto też rozważyć równoległą, krótką konsultację ze specjalistą (psychologiem dziecięcym) — TUS i indywidualna konsultacja dobrze się uzupełniają.
Twoje odpowiedzi pokazują wyraźny, powtarzający się wzorzec trudności w większości obszarów funkcjonowania społecznego i emocjonalnego — w relacjach z rówieśnikami, w regulacji emocji, w komunikacji, w radzeniu sobie ze zmianą i w budowaniu pewności siebie. To nie jest już pojedynczy sygnał, tylko spójny obraz dziecka, które na co dzień mierzy się z realnymi trudnościami w kontakcie z innymi ludźmi i z samym sobą.
Tego rodzaju trudności rzadko „same przechodzą” wraz z wiekiem — bez wsparcia mają tendencję do utrwalania się i przenoszenia na kolejne etapy życia: na relacje rówieśnicze w starszych klasach, na radzenie sobie ze stresem szkolnym, a w dorosłości — na relacje zawodowe i osobiste. Im wcześniej dziecko zacznie budować te umiejętności, tym łatwiej będzie mu funkcjonować w każdej kolejnej trudnej sytuacji, jaką przyniesie życie.
TUS jest w tej sytuacji koniecznym elementem wsparcia Twojego dziecka. Zdecydowanie rekomenduję rozpoczęcie treningu w najbliższym możliwym terminie, najlepiej równolegle z konsultacją u psychologa dziecięcego, który pomoże ocenić, czy poza treningiem umiejętności społecznych dziecko potrzebuje też innej formy wsparcia. TUS w tym przypadku nie zastępuje takiej konsultacji, ale jest jej naturalnym, praktycznym uzupełnieniem — miejscem, w którym dziecko może realnie przećwiczyć to, co w gabinecie omówione zostało tylko teoretycznie.
Nie czekaj, aż sytuacja stanie się jeszcze trudniejsza dla dziecka i dla Was jako rodziny — im szybciej zaczniecie działać, tym mniej wysiłku będzie to wymagało w przyszłości.
Twoje odpowiedzi wskazują na bardzo duże, rozległe trudności obejmujące niemal wszystkie obszary funkcjonowania społecznego i emocjonalnego dziecka — relacje z rówieśnikami, regulację emocji, komunikację, radzenie sobie z konfliktami, pewność siebie i codzienne funkcjonowanie. Tak wysoki wynik oznacza, że opisywane trudności prawdopodobnie nie ograniczają się do jednej sytuacji czy jednego środowiska, ale towarzyszą dziecku regularnie — w szkole, wśród rówieśników, prawdopodobnie też w domu.
Chcę to wyraźnie zaznaczyć: to nie jest sytuacja, w której warto „poczekać i zobaczyć, co będzie dalej”. Dzieci z tak nasilonymi trudnościami społecznymi i emocjonalnymi bardzo często doświadczają odrzucenia rówieśniczego i niskiego poczucia własnej wartości, a z czasem — wycofania z relacji w ogóle, co jeszcze bardziej utrudnia nabywanie tych umiejętności. To błędne koło, które samo się nie przerwie.
Zdecydowanie rekomenduję jak najszybszy kontakt ze specjalistą — psychologiem dziecięcym lub psychoterapeutą — który pomoże dokładnie zrozumieć, co stoi za tymi trudnościami, i zaplanować odpowiednie wsparcie. Trening TUS jest w tej sytuacji niezbędnym elementem tego planu, ale nie powinien być jedyną formą pomocy — sama grupa rówieśnicza, bez równoległej pracy nad źródłem trudności, może nie wystarczyć.
Jestem tutaj, żeby pomóc — skontaktuj się ze mną, a wspólnie zastanowimy się, jak najlepiej wesprzeć Twoje dziecko, w razie potrzeby wskazując też, do jakiego specjalisty warto zgłosić się równolegle.
Jeżeli po wypełnieniu ankiety nadal nie wiesz, czy TUS jest odpowiednią formą wsparcia dla Twojego dziecka, warto skonsultować jego potrzeby ze specjalistą.
Zapisz dziecko